University of IsfahanLinguistic Research in the Holy Quran2821-07355220160922The Reinterpretation of “إنّما البیعُ مثلُ الرِّبا”: A 3-Layer Analysis Based on Functional Linguisticsبازخوانی گزارۀ «إنّما البیعُ مثلُ الرِّبا» تحلیلی سه سطحی مبتنی بر زبان‌شناسی نقشگرا1162112310.22108/nrgs.2016.21123ENMahmoodKarimi،-Associate Professor, University of Imam Sadeq, Tehran, IranMohammad HassanShirzadPhD Student of the Science of Quran and Hadith, University of Imam Sadeq, Tehran, IranMohammad HossainShirzadPhD Student of the Science of Quran and Hadith, University of Imam Sadeq, Tehran, IranJournal Article20150916One of the propositions which has drawn the interpreters’ attention in identifying the concept of “ربا” (=gavel) is إنّما البیعُ مثلُ الرِّبا (Baqarah: 275). This proposition is the only one directly representing the position of “ربا” in the economic context of the Saudi Arabia while the Holy Quran had appeared. Although the interpreters’ views around this proposition are different, they all, due to the similarity of “بیع” to “ربا” –and not vice versa-agree that the word order has been oddly arranged in the proposition. In this study, which has been done via a descriptive-analytic method, it was attempted to reinterpret this proposition by the use of Halliday’s functional model. Halliday has identified 3 inherent functions of language which are “textual metafunction”, “ideational metafunction” and “interpersonal metafunction”. Parallel to such metafunctions, he has determined 3 semantic layers. Focusing on the textual metafunction, it can be identified that “بیع”, when this proposition is produced, is a new and unknown phenomenon whereas “ربا” is an old and unknown one in the economic context of Saudi Arabia. The ideational metafunction also shows that the producers of the proposition have enjoyed the “relational process” which has the function of definition as well as the identification of identity. It is crystal clear that a phenomenon is identified such as “بیع” when it is a new and unknown one. Focusing on the interpersonal metafunction, it can be determined that the producers of the proposition have expressed their doubt about the proposition by the use of “انما”. Hence, on the basis of Halliday’s functional model, the quality of the word order should not be considered odd. However, it should be taken into consideration that such an order, when produced, is understandable as well as representative of the economic context of Saudi Arabia.یکی از گزارههایی که توجه مفسران را به خود جلب کرده، «إنّما البیعُ مثلُ الرّبا» است؛ تنها گزارهای که به صورت بیواسطه بازتابدهنده جایگاه «ربا» در بافت اقتصادی شبهجزیره در عصر نزول است. به رغم تفاوت آرای مفسران پیرامون این گزاره، همگی به دلیل تشبیه بیع به ربا بر غیرطبیعی بودنِ چینشِ واژگان در این گزاره متفقند. مطالعه حاضر تلاش دارد با بهره‌گیری از نگره نقشگرای مایکل هالیدی دست به بازخوانی این گزاره زند. هالیدی، سه کارکرد ذاتی زبان را که فرانقشِ «متنی»، «اندیشگانی» و «بینافردی» هستند، شناسایی کرده و متناظر با آنها، سه لایه معنایی را برای هر گزاره ساماندهی کرده است. فرانقش متنی نشان میدهد که «بیع» هنگام تولید این گزاره، پدیدهای نو، و «ربا» پدیدهای شناخته در بافت اقتصادی شبهجزیره بوده است. نیز فرانقش اندیشگانی حکایت از آن دارد که گویندگان این گزاره از «فرآیند رابطهای» که کارکرد تعریفِ هویت را داراست، بهره برده‌اند. هنگامی به تعریف یک پدیده چون بیع روی آورده میشود که نو و ناشناخته باشد. فرانقش بینافردی نیز نشان میدهد، گویندگان این گزاره با استفاده از اداتِ «إنّما» به عدم حتمیت خویش به مفاد این گزاره اذعان کردهاند. بنابراین مبتنی بر نگره نقشگرای هالیدی، کیفیت چینش واژگان در این گزاره، غیرطبیعی نبوده، بلکه در هنگامه تولید این گزاره، برای مخاطبان قابل فهم و بازتابدهنده بافت اقتصادی شبهجزیره بوده است.https://nrgs.ui.ac.ir/article_21123_a34be6f64fc9a8854733e9714fdd27bc.pdfUniversity of IsfahanLinguistic Research in the Holy Quran2821-07355220160922The Formalistic Analysis of Surah “Ma’arej”
(Morpho-Syntsctic Semantics-Lexical Analysis)تحلیل صورت‌گرای سورۀ مبارکۀ معارج (معناشناسی نحوی و صرفی-تحلیل واژگانی)17322112410.22108/nrgs.2016.21124ENHamidAhmadianAssociate Professor, University of Esfahan, Esfahan IranNasrollahShameli-Professor, University of Esfahan, Esfahan IranHassanAliyariMA Student of Persian Language and Literature, University of Hakim Sabzevari, IranSajedZarePhD Student of Arabic Language and Literature, University of IsfahanJournal Article20150606Formalism is one of the newest schools of literary criticism, appeared in the 20th century. This newly established school’s followers believe that the beauty of an artistic work is primarily dependent on its form and constituents. In the school of formalism, the form of speech is automatically discussed and not as a means of transferring concepts, since the formalists believe that content is not produced unless by the quality of sentences structure as well as the order of words. In this research, on the basis of the foundations of formalism and through an analytic approach, the form and structure of the signs of the Surah “Ma’arej” have been analyzed via both morpho-syntactic as well as lexical appropriateness perspectives. This research aims to explain how the signs form and function are cohered in transferring content as well as affecting readers. Evaluating the results, the authors came to the conclusion that the syntactic and morphological structure of the signs as well as the quality of the application and order of the words and expressions are surprisingly compatible with the whole content of the surah.صورت‌گرایی یا فرمالیسم (Formalism) یکی از جدیدترین مکاتب نقد ادبی است که در قرن بیستم ظهور کرد. پیروان این مکتب نوخاسته بر این باورند که زیبایی یک اثر هنری در درجۀ نخست به فرم و اجزای سازندۀ آن وابسته است. در مکتب صورت‌گرایی فرم سخن به خودیِ خود- و نه همچون وسیله‌ای برای رساندن مضمون- بررسی میشود؛ زیرا صورت‌گرایان معتقدند که محتوا از چیزی جز کیفیت ساختار جملات و چیدمان واژگان زاده نمی‌شود. در این پژوهش با تکیه بر مبانی مکتب صورت‌گرایی و با رویکردی تحلیلی، آیات سورۀ مبارکۀ معارج بررسی شد. ساختار و فرم آیات در این جستار از دو منظر نحوی-صرفی و تناسب واژگانی تحلیل شده است. هدف از انجام این پژوهش تبیین میزان انسجام و هماهنگی فرم آیات و نقش آن در رساندن مضمون و تأثیرگذاری بر مخاطب است. در ارزیابی نتایج و برایند کلی پژوهش، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که ساختار نحوی و صرفی آیات و کیفیت به‌کارگیری و چینش واژگان و عبارت‌ها در سورۀ معارج به‌نحو اعجاب برانگیزی با مضمون کلی سوره، تناسب و هم‌خوانی دارد.https://nrgs.ui.ac.ir/article_21124_3154fb87aa8524cd5d602468f0b4e011.pdfUniversity of IsfahanLinguistic Research in the Holy Quran2821-07355220160922The Linguistic Analysis of Lexical Collocation in the Holy Quran (Evidence from Surah “Isra, Kahf, Maryam, Taha”)واکاوی زبان‌شناختی باهم‌آیی واژگانی در قرآن مجید (شواهدی از سُوَر مبارکۀ اِسراء، کهف، مریم و طه)33582112510.22108/nrgs.2016.21125ENAbasAliAhangar-Associate Professor, , University of Sistan and Baloochestan, Zahedan, IranAzamMeykadehPhD, Faculty of Human Sciences, University of Trbiat Modarres, Tehran, IranJournal Article20151005The arrangement of the words which tend to appear together is called collocation, playing a constructive role in forming the lexical system of languages. In the current research, it has been attempted to discuss the representation of collocation in the Holy Quran by the use of a corpus as big as 4 surahs Isra, Kahf, Maryam, and Taha. The Quran is a book by the benefit of which all over the Islamic world has been awakened. Hence, such a holy book requires to be analyzed so that its mysteries will be uncovered for the Islamic Cognitions Followers. On the basis of 20 conceptual relations in this research, 17 numbers of which were observed in the investigated corpus, 397 collocations (the repeated samples are also counted) were extracted out of 454 signs which express the Holy Quran’s wide use of collocation to transfer the concepts of epistemic principles. In this study, clefting relations, collocation and contrast have the maximum appearance. Furthermore, the results showed that despite the variety of subjects as well as the gradual appearance of Quran, some of the collocations are observed in every part of Quran which deny the discontinuity of the Quran showing a continuous chain in the whole content of which the human being is guided. The identification and description of simple, multiple, unilateral, and bilateral collocation are the achievement of this study. همنشینی کلماتی که تمایل به ظاهرشدن در کنار یکدیگر دارند، فرایند باهم‌آیی نامیده میشود که نقش سازنده‌ای در شکل‌دهی نظام واژگانی زبان‌ها ایفا میکند. در پژوهش حاضر کوشش شده است تا در پیکره‌ای به وسعت چهار سورة متوالی اِسراء، کهف، مریم و طه، به بازنمایی باهم‌آیی‌ها در قرآن مجید پرداخته شود. کتابی که به برکت آن امروزه بیداری اسلامی در سراسر جهان گسترده شده است؛ لذا می‌طلبد که این مصحف شریف از ابعاد گوناگون واکاویده و اسرار آن بر ره‌پویان معارف اسلامی آشکار شود. بر مبنای 20 رابطة مفهومی معرفی‌شده در این پژوهش، که 17 رابطة آن در پیکرة بررسی‌شده مشاهده شد، 397 نمونه ترکیب باهم‌آیند (با احتساب نمونه‌های تکراری) از مجموع 454 آیه استخراج شد که بیانگر بهره‌گیری گستردة قرآن مجید از فرایند باهم‌آیی به‌منظور القاء و انتقال مفاهیم و اصول معرفتی است. در این جستار روابط اسنادی، باهم‌آیی و تقابل بیشترین میزان وقوع را به خود اختصاص داده است. افزون بر این، نتایج این پژوهش نشان داد که برخلاف تعدد و تنوع موضوعات و نزول تدریجی قرآن، برخی از ترکیبات باهم‌آیند در جزءجزء قرآن مشاهده میشود که نه تنها منقطع و گسسته‌بودن قرآن را تأیید نمی‌کند؛ بلکه حکایت از زنجیرة بهم‌پیوسته‌ای دارد که در کلّیت آن، امر هدایت بشریت نهفته است. شناسایی و توصیف باهم‌آیی‌های ساده و چندگانه، یک‌سویه و دوسویه و بافاصله و بی‌فاصله از دستاوردهای این پژوهش است.https://nrgs.ui.ac.ir/article_21125_71f1da08a1b082432c70fbd863629427.pdfUniversity of IsfahanLinguistic Research in the Holy Quran2821-07355220160922The Analysis of the Semantic & Moral Layers of “Mahabbat (=Affection)” in the Holy Quran with Regard to Registerتحلیل لایههای معنایی- اخلاقی محبت در قرآن کریم با توجه به سیاق59802112610.22108/nrgs.2016.21126ENSomayyehEmadi AndaniPhD, Department of Arabic Language and Literature, University of Esfahan, IranAzamParchamAssociate Professor, University of Esfahan, Esfahan, IranJournal Article20150601The term “mahabbat” (=affection) is one of the most important moral terms in the Holy Quran. This article is going to identify the semantic layers of “mahabbat” through a descriptive-analytic method and based on the use of different types of register, trying to answer this question: what is the conceptual scope of “mahabbat” in the Holy Quran? How can the recognition of the semantic layers explain such a concept? This research, via analyzing the context of the signs of the Holy Quran as well as the verbal and accessible evidence in the sign (register and the syntagmatic relations), has discussed the analysis of different layers of “mahabbat”. On the basis of verbal and accessible evidence of the signs relevant to affection as well as paying attention to its semantic ranking, it can be determined that, from the viewpoint of the Quran, the basis of creation is affection and affection is the relationship between God and His servant, the initiator of which is God. Individuals are provided with the divine compassion according to their capacity. The prophets have been more provided with such compassion. The believers can increase the divine compassion within themselves when they realize the fact that there is no idol other than God. Then the sincerity of spirit will govern all their deeds and they adhere to His messengers as they are the representation of divine names on the earth. God forgives their probable wrongdoings and provide them with His own mercy and forgiveness. On the other hand, unbelievers, due to their fixation to the world and not allocating their own affection to God, have drawn themselves off the divine guidance and compassion, as a result of which they are losers in both world and hereafter. <br /><strong> </strong>واژۀ «محبت» یکی از کلیدیترین واژههای اخلاقی قرآن کریم است. در این مقاله کوشش شده است لایههای معنایی محبت با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و بر اساس کارکرد انواع سیاق مشخص شود و به این پرسش پاسخ داده شود که حوزۀ مفهوم محبت در قرآن چیست و شناخت لایههای معنایی چگونه در تبیین مفهوم محبت کمک میکند. این پژوهش با روش تحلیل محتوای آیات قرآن و قرینههای لفظی و حالی موجود در آیه (سیاق و روابط همنشینی)، لایههای مختلف محبّت را تحلیل کرده است. بر اساس قراین لفظی و حالی آیات مرتبط با محبت و توجه به مراتب معنایی آن، روشن میشود که از دیدگاه قرآن اساس آفرینش بر پایۀ محبت است و محبت رابطهای دو طرفه بین خدا و بنده است که آغازگر آن خداوند است و انسان‌ها نیز به فراخور ظرفیت مختلفشان از محبت الهی به‌صورت‌های گوناگون بهرهمند میشوند. پیامبران بهرۀ بالاتری از این محبت برده‌اند و مؤمنان زمانی می‌توانند محبت الهی را در خود افزایش دهند که دریابند غیر از خداوند معبود دیگری وجود ندارد و روح اخلاص در تمامی اعمال آنان حکم‌فرما شود و از فرستادگانش تبعیت کنند؛ چون ایشان مظهر اسمای الهی بر زمیناند، در مقابل، خداوند نیز لغزش‌های احتمالی آنها را می‌بخشد و آنها را غریق رحمت و مغفرت خویش میکند؛ اما کافرین به‌علت تعلق خاطر به دنیا و اختصاص ندادن محبت خود به خدا، خویشتن را از هدایت و رحمت الهی دور کردهاند و در دنیا و آخرت خسران‌زده هستند.https://nrgs.ui.ac.ir/article_21126_11d130459807f905903b7d8d2dc605a9.pdfUniversity of IsfahanLinguistic Research in the Holy Quran2821-07355220160922The Congruency of Structure and Content Regarding the Two Theories of “Nazm” and “Defamiliarization”
(Regarding the Holy Surah “Layl”)تناسب ساختار با محتوا با توجه به دو نظریة «نظم» و «آشنایی‌زدایی» (به محوریت سورة مبارکة «لیل»)811042112710.22108/nrgs.2016.21127ENHasanMeghyasiAssistant Professor, University of Qom, Qom, Iran.MotahharehFarajiPhD, Department of Arabic Language and Literature, University of Arak, Iran.Journal Article20160515The bilateral relationship between structure and content in all valuable literary works is undeniable. Paying attention to and looking into this issue as well as proving such a bilateral relationship is one of the main goal of Abdulghaher Jorjani’s school, which has been propounded and focused on in the new criticism by Russian formalists. The Holy Quran as the peak of literary works has enjoyed this characteristic perfectly. Hence it requires a particular thinking. In this study, adopting a descriptive-analytic method, it has been attempted to examine a small part of the structural beauties of Quran on the basis of two theories: Construction and defamiliarization, showing the effect of linguistic mechanisms and that of the structural aspects on content. Taking the abovementioned goal into consideration, we primarily examine the theory construction and the similarities between the theory and the formalism, the principle of Agenda-setting. Then we try to examine the linguistic structure of Surah “Layl” as well as their relation to the content of the surah according to the content of the surah. Surah “Layl” has linguistic and musical structures which are purposeful, orderly, and cohered. The orderly syntactic structure and use of repetition as well as agenda-setting is observable in the surah in terms of phonetic, syntactic, and lexical balance. <br /> پیوند و ارتباط دو سویة ساختار با محتوا در تمامی آثار ارزشمند ادبی، امری انکارناپذیر است. توجه و کنکاش در این مسئله و نیز اثبات چنین ارتباط دوسویه‌ای، از اهداف مهم مکتب عبدالقاهر جرجانی است که در نقد جدید نیز فرمالیست‌های روسی آن را مطرح کردند و تأکید بسیار بر آن دارند. قرآن کریم به‌منزلۀ نقطة اوج و نیز سرآمد آثار ادبی، از این ویژگی بهرۀ تمام و کمال برده است ازاین رو، تأمل و ژرف‌نگری ویژه‌ای می‌طلبد. در این نوشتار با بهره‌گیری از روش توصیفی- تحلیلی کوشش شده است، بخش اندکی از زیبایی‌های ساختاری قرآن را با محوریت دو نظریة «نظم» و «آشنایی‌زدایی» بررسی شود و تأثیر سازوکارهای زبانی و جنبه‌های ساختاری بر مضمون و محتوا نشان داده شود. با نظر به هدف مذکور، ابتدا به بررسی نظریة نظم و همانندی‌های موجود میان این نظریه با اصل برجسته‌سازی فرمالیست‌ها می‌پردازد، سپس تلاش میکند با توجه به دو نظریة فوق، ساختارهای زبانی سورة مبارکة «لیل» و ارتباط آنها با محتوای این سوره را تحلیل و بررسی کند. سورة مبارکة لیل ساختارهای زبانی و موسیقایی هدفمند، منظم و منسجمی دارد. ساختار منظم نحوی و استفاده گسترده از تکنیک تکرار و نیز برجسته‌سازی به صورت توازن آوایی، واژگانی و نحوی در این سوره کاملاً مشهود است.<br /> https://nrgs.ui.ac.ir/article_21127_b7b588885f7ed0be7025751349f7111c.pdfUniversity of IsfahanLinguistic Research in the Holy Quran2821-07355220160922The Semantic of “Fo’ad” in the Holy Quranمعناشناسی «فؤاد» در قرآن کریم1051142112810.22108/nrgs.2016.21128ENMahdiHasanzadehPhD. Isfahan, IranS.mohammadMortazaviAssociate Professor, University of Ferdowsi of Mashhad, IranJournal Article20150830The term “fo’ad” is one of the most important Koranic concepts which draws each and every thinker’s attention. The word has never been semantically investigated despite the terminologists, interpreters, and the scientists’ attempts. The word has been used in the Quran 16 times in 15 signs. This research has explained the meaning of “fo’ad” as well as the extraction of its semantic components from Quran through an analytic perspective. The investigation of the signs where the word has been used showed that the word, in its Koranic use, has the meaning of “heart” in the paradigmatic axis whereas it has such meaning as “تثبیت” (= confirmation), “هوی (=vagary), “ربط” (=relation) in the syntagmatic axis. The exploration of the semantic components of “fo’ad” results in the reflection of the pure Koranic cognitions in a more effective way so that the God’s servants find their life way and are showed a specific ideology.واژۀ «فؤاد» یکی از مهمترین مفاهیم قرآنی است که نظر و تدبّر هر اندیشمند قرآنی را به خود جلب میکند. این واژه تاکنون بهرغم تلاشهای برخی لغویون، مفسرین و علما، با رویکرد معناشناسانه بررسی نشده است. کاربرد این واژه در قرآن کریم 16 مرتبه در 15 آیه هست. این پژوهش با روش معناشناسی که نگاه تحلیلی و دقیق به متن است، به‌تبیین معنای «فؤاد» و استخراج مؤلّفههای معنایی آن از قرآن کریم پرداخته است. بررسی آیاتی که واژۀ «فؤاد» در آن بهکار رفته است این‌گونه نشان داد که این کلمه در کاربرد قرآنی بر محور جانشینی و تا حدودی تقابل، با مفهوم قلب و بر محور همنشینی با مفاهیمی مثل تثبیت، هوی، ربط و... در یک حوزۀ معنایی قرار میگیرد. کشف مؤلّفههای معنایی «فؤاد» سبب تجلّی بیشتر معارف ناب قرآنی برای روشنی راه عبد خداوند متعال و نشان‌دادن جهانبینی خاص و نظاممند قرآن کریم است.https://nrgs.ui.ac.ir/article_21128_73ca38f340d2464c311bcc4d212ff1c1.pdfUniversity of IsfahanLinguistic Research in the Holy Quran2821-07355220160922The Nature of “Mosahabah” (=Verbal Collocation)
And Its Study in the Holy Quranچـیستیِ «مصاحَبَه یا همـایی لفظی» و مطالعۀ آن در قرآن1151382112910.22108/nrgs.2016.21129ENZohrehAkhavan Moghaddam-Assistant Professor, University of the Holy Quran Sciences and Theology, Teheran, IranKhezrPaknyyatMA Student of the Holy Quran Interpretation, Tehran University, IranJournal Article20150624Abstract <br />The so-called “Mosahabah” is the collocation of two words which are often go together and a conceptual relation exists between them as well. In contemporary linguistics, such a category is called “syntagmatic relation”. However, in the works of old scientists such as Sibavayh, Ibn Hosham, Ibn Agheel, Jahez, and Abu-Hilal, some noticeable matters about this issue are found. In this research, we have attempted to explain the history of collocation and the relevant types in terms of uniqueness, word prediction, rules of collocation, its kinds, and importance through a descriptive-analytic method. Moreover, the effect of the environment as well as the evolution of language in the creation and change of collocation has been discussed. Then the collocation types in the Quran will be discussed at two levels: first, at the nominal level containing descriptive, genitive and appositive parts. The last part itself includes the collocation of عکوس and متکاملات. Then at the verbal level, the collocation of verb and noun, verb and حرف جر are discussed which are classified into مختص and غیرمختص.«مصاحبه» در اصطلاح، همراهی دو واژه است که اکثراً عادت بر همراهی دارند و پیوند مفهومی بین آنها جریان دارد. در زبان‌شناسی معاصر از این مقوله با نام «روابط همنشینی» یاد میشود؛ اما در نوشته‌های عالمان متقدم مانند سیبویه، ابن هشام، ابن عقیل، جاحظ و ابوهلال در این‌باره مطالب توجه برانگیزی یافت میشود. در پژوهش حاضر کوشش شده است تا با روش تحلیلی- توصیفی سابقۀ مصاحبه و انواع آن از حیث انحصار و از حیث پیش‌بینیِ واژه‌ها، ضوابط مصاحبه و اَشکال آن و اهمیت و جایگاه مصاحبه تبیین شود، همچنین اثر محیط و تطور زبان در پیدایش و تغییر مصاحبات دقت شود. زان پس انواع مصاحبه در قرآن در دو سطح مطالعه می شود: ابتدا در سطحِ اُسْلُوبِ اسمی که مشتمل بر سه بخش وصفی، اضافی و عطفی است و قسم اخیر، خود شامل مصاحبه عُکُوس و مُتَکاملات است. سپس در سطحِ اسلوبِ فعلی با دو بخشِ باهمایی بین فعل و اسم، فعل و حرف جرّ، که مختص و غیر مختص انواع آن هستند.<br /> https://nrgs.ui.ac.ir/article_21129_576db89e396cd2589633daba1be869fc.pdf