University of Isfahan Linguistic Research in the Holy Quran 2821-0735 15 3 2026 09 23 The Pattern of God's Guidance in the Holy Quran (With an Emphasis on the Concept of Guidance Based on Structuralist Semantics) الگوی هدایت‌گری خداوند در قرآن کریم (با تکیه بر مفهوم هدایت بر پایة معناشناسی ساخت‌گرا) 19 40 30266 10.22108/nrgs.2025.144151.2029 EN Mahdi Nouriafshan Assistant Professor, Imam Sadiq University, Tehran, Iran Hamed Fotovat Ahmadi M.A. in Quranic Studies, Institute for Humanities and Cultural Studies, Iran Journal Article 2025 01 29 This study aims to explain the model of divine guidance in the Holy Qur’an based on the principles of structural semantics. The main question concerns how the Qur’an conceptualizes divine guidance as a dynamic, conscious process connected with the domains of reason, nature, and faith. The necessity of this inquiry lies in the fact that although guidance has been examined in interpretive and ethical literature, the Qur’anic model of divine guidance from the perspective of structural semantics has not yet been systematically analyzed. Relying on the structural-semantic method, the study examines the relations of collocation, substitution, and opposition among the lexical network of guidance-related terms and extracts its theoretical and functional dimensions using a descriptive–analytical approach. The findings reveal that Qur’anic guidance is a multilayered, dynamic, and semiotic process nourished by intellect, innate disposition (fitrah), and the divine signs of creation and revelation. It invites human beings to awareness and faith, leading them toward the path of truth and proximity to God. The innovation of this research lies in integrating structural-semantic analysis with Qur’anic studies and presenting a holistic model of divine guidance that can serve as a new basis for exegetical and educational research. پژوهش حاضر با هدف تبیین الگوی هدایت‌گری خداوند در قرآن بر پایۀ روش معناشناسی ساخت‌گرا انجام شده است. محور اصلی پژوهش کشف الگویی است که قرآن هدایت الهی را به‌ مثابۀ فرایندی پویا، آگاهانه و مرتبط با ساحت‌های عقل، فطرت و ایمان تبیین می‌کند. ضرورت این بررسی به این دلیل است که هرچند هدایت در متون تفسیری و اخلاقی مطالعه شده است، الگوی قرآنی هدایت الهی از دیدگاه معناشناسی ساخت‌گرا تا کنون به‌ شکل نظام‌مند تحلیل نشده است. در این پژوهش، با تکیه بر روش معناشناسی ساخت‌گرا، روابط هم‌نشینی، جانشینی و تقابل، واژگان مرتبط با هدایت در شبکۀ واژگانی قرآن تحلیل و با رویکرد توصیفی-تحلیلی، ابعاد نظری و کارکردی آن استخراج شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد هدایت در قرآن فرایندی چندسطحی، پویا و نشانه‌محور است که از عقل، فطرت و آیات تکوینی و تشریعی تغذیه می‌کند، به آگاهی و ایمان دعوت می‌کند و به حرکت انسان در مسیر حق و وصول به قرب الهی منتهی می‌شود؛ به این ‌ترتیب، قرآن به مثابۀ منشور جامع هدایت انسان در مسیر رشد آشکار می‌شود. نوآوری پژوهش در تلفیق رویکرد تحلیل معناشناختی ساخت‌گرا با مطالعات قرآنی و استخراج الگویی جامع و کل‌نگر از هدایت خداوند است که می‌تواند مبنای توسعۀ مباحث تفسیری و تربیتی نوین قرار گیرد. https://nrgs.ui.ac.ir/article_30266_2de6d77b8c6c90a87a95395a76c8c838.pdf