University of Isfahan Linguistic Research in the Holy Quran 2821-0735 15 3 2026 09 23 Revisiting the Semantics of “fa-kānat wardatan ka-l-dihān” (Q. 55:37) in Light of Historical Etymology بازخوانی «فَکاَنَت وَردَةً کَالدِّهان» در پرتو ریشه شناسی تاریخی 75 92 30132 10.22108/nrgs.2025.145344.2056 EN Sajjad Mohammadfam Assistant Professor, Department of Quran and Hadith Sciences, Faculty of Theology, Azarbaijan Shahid Madani University, Tabriz, Iran Mohammad Hisein Naqizade Ph.D. Student, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran 0000-0002-5417-2751 Farzad Dehgani Associate Professor, Department of Quran and Hadith Sciences, Faculty of Theology, Hakim Sabzevari University, Sabzevar, Iran Journal Article 2025 05 21 This article presents an exegetical examination of Qur’an 55:37 (Surah Ar-Rahman), with a particular emphasis on the etymological analysis of the key terms warda and dihān. The necessity of this inquiry stems from the significant inconsistencies, ambiguities, and interpretative disparities that have permeated the history of exegesis regarding this verse to the present day. Employing a descriptive-analytical approach and relying on library resources and historical etymology, this study demonstrates that the existing interpretative ambiguities arise from the semantic opacity of these two lexemes. The findings indicate that the term warda has roots in ancient Afroasiatic languages, denoting "to flow" or "to descend," contrary to the prevalent exegetical interpretation of "rose" or "flower." Furthermore, dihān is construed herein as "oil" (specifically, molten oil). Accordingly, the accurate interpretation of the verse is proposed as: "And when the sky is rent asunder and flows like [molten] oil." By presenting linguistic and Qur’anic evidence, this research offers a novel interpretation of the verse that aligns perfectly with other analogous Qur’anic verses, such as Surah at-Tur (52:9), which alludes to the sky's flowing or heaving. Ultimately, the results of this study have the potential to transform the prevailing interpretative paradigm concerning this verse. مقالۀ پیش رو به صورت تفسیری آیۀ 37 سورۀ الرحمن را با تأکید بر تحلیل ریشه‌شناختی واژگان کلیدی «وَردَةً» و «الدِّهان» بررسی می‌کند. اهمیت و ضرورت ترتیب‌دادن چنین پژوهشی را می‌توان در وجود نابه‌سامانی‌ها، ابهام‌ها و اختلافات تفسیری چشم‌گیری جست‌وجو کرد که تا به امروز در تاریخ تفسیر این آیه جاری هستند. مطالعۀ حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به منابع کتابخانه‌ای و با بهره‌گیری از ریشه‌شناسی تاریخی، نشان می‌دهد ابهامات تفسیری موجود در فهم این آیه ناشی از تیرگی معنایی این دو واژه هستند. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که واژۀ «وَردَةً» ریشه در زبان‌های آفروآسیایی باستان دارد و به معنای «جاری‌شدن» و «سرازیرشدن» است، نه «گل» که برداشت رایج مفسران بوده است. همچنین، «الدِّهان» به معنای «روغن»  در نظر گرفته شده است. بر این اساس، تفسیر صحیح آیه چنین است: «و روزی که آسمان شکافته شود و مانند روغن مذاب جاری گردد». این پژوهش با ارائۀ شواهد زبان‌شناختی و قرآنی، خوانشی جدید از این آیه ارائه می‌دهد که با آیات مشابه دیگر قرآن مانند آیۀ 9 سورۀ طور که به جریان‌یافتن آسمان اشاره دارد، هم‌خوانی کامل دارد. نتایج این پژوهش می‌تواند ابرانگارۀ تفسیری موجود دربارۀ این آیه را دگرگون کند. https://nrgs.ui.ac.ir/article_30132_8764483cf9700edbfd5fedd070462e4f.pdf