University of Isfahan Linguistic Research in the Holy Quran 2821-0735 15 1 2026 04 21 Comparison of the Semantics of Restriction to Inna and Restriction to Illa, Based on Similar Verses مقایسۀ معناشناسی حصر به إنما و حصر به إلا با تکیه بر آیات مشابه 19 36 29490 10.22108/nrgs.2024.139411.1914 EN Mahmood Shahbazi Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Literature and Languages, Arak University, Arak, Iran Sayaed Abolfazl Sajadi Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Literature and Languages, Arak University, Arak, Iran Mahdi Arabi Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Literature and Languages, Arak University, Arak, Iran Journal Article 2023 10 15 In the Holy Quran, there are similar verses that, although identical in wording and meaning, differ in the use of the restriction method. For example, in the verses "Innama Anta Nadhir" and "In Anta Illa Nadhir", although the restriction to Inna and the restriction to Illa refer to the meaning of restriction and the word Nadhir is restricted, the difference between these two verses goes back to the method of restriction; while both verses could have the same restriction method. This article seeks to investigate and explore this difference in the method of restriction in similar verses by using a descriptive-analytical method and to answer the question of why the Holy Quran used the method of restriction to Inna in one verse and the method of restriction to Illa in another place with the same word and meaning. The results show that the two restrictions mentioned in similar verses, relying on the context of the verses and the centrality of the speech of each one in its place, in addition to the meaning of restriction, have another rhetorical meaning as well; in a way that in response to the claim raised by the people of falsehood, the restriction of Ma and Illa has been used, and in the position of warning, reminding and reproach, the restriction of Inna has been used. These two methods help the audience in an accurate understanding of the grammatical semantics and give depth to the meaning of God's words. در قرآن کریم آیاتی مشابه وجود دارند که اگرچه از لحاظ لفظی و معنایی تشابه دارند، از لحاظ استعمال اسلوب حصر اختلاف دارند. برای مثال، در آیات «إنَّمَا أنتَ نذیرٌ» و «إن أنتَ إلاّ نَذیرٌ»، هرچند حصر به إنما و حصر به إلا به معنای حصری اشاره دارد و لفظ نذیر محصور است، اختلاف این دو آیه به اسلوب حصر برمی‏گردد؛ در صورتی که امکان داشت هر دو آیه دارای یک اسلوب حصر باشند. این مقاله سعی دارد با روش توصیفی - تحلیلی این اختلاف در اسلوب حصر را در آیات مشابه بررسی و کنکاش کند و به این پرسش پاسخ دهد که چرا قرآن کریم در یک آیه از اسلوب حصر به إنما و در جای دیگر با همان لفظ و معنا از اسلوب حصر به إلا استفاده کرده است. نتایج حاصل بیان می‏کند دو قصر یادشده در آیات مشابه با تکیه بر سیاق آیه‏ها و محوریت سخن هر کدام در جای خود، علاوه بر معنای حصری، معنای بلاغی دیگری هم دارد؛ به نحوی که در پاسخ به ادعای مطرح‏شده از سوی اهل باطل از قصر ما و إلا استفاده شده است و در مقام تنبه، تذکر و طعنه قصر إنما استعمال شده است. این دو اسلوب مخاطب را در شناخت دقیق معناشناسی نحوی مساعدت می‏کنند و به معنای کلام خداوند عمق می‏بخشند. https://nrgs.ui.ac.ir/article_29490_4300a91061ae8a2d2ccfef20b86f2bb6.pdf