University of Isfahan Linguistic Research in the Holy Quran 2821-0735 9 2 2020 09 22 Directional Metaphors of the Word “Qurb” (Nearness to Allah) in the Holy Quran استعاره‌های جهتی ماده «قرب» در قرآن کریم 37 52 26101 10.22108/nrgs.2021.127510.1628 EN Fateme Qorbani Graduated from the University of Mazandaran with a PhD in Quranic and Hadith Sciences, University of Mazandaran, Iran Zeinabossadat Hosseini Associate Professor of Quranic Sciences & Hadith, University of Mazandaran, Iran Journal Article 2021 02 27 Metaphor, as a part of humans’ verbal communication, is naturally used in the language of religion. Directional metaphors are formed based on the main directions as the original domain and are related to the concepts that indicate the direction and spatial location. Directional metaphors allocate spatial meanings to concepts and thus convey meaning based on humans’ sensory and cultural experiences. The present article employs a descriptive-analytical method to investigate the linguistic aspects of the directional metaphor of the word “qurb” (nearness to Allah) in the Quran, and makes this metaphysical concept understandable in the human mind through referring to its empirical and physical backgrounds. Spatial or local directions, as well as geometric illustrations, create a new understanding for humans. Although the Quran has used several words and phrases to convey the meaning in the application of the directional metaphors, the present study examines the directional metaphors of the word “qurb” (nearness to Allah). In the end, it is concluded that the directional metaphors used for this word are behind and in front, up and down, center and margin, as well as inside and outside. استعاره که به‌عنوان بخشی از ‌ارتباطات گفتاری و کلامی انسان بوده است، به‌طور طبیعی در زبان دین نیز کاربرد دارد. استعاره‌های جهتی بر مبنای جهات اصلی به‌عنوان حوزه مبدأ شکل گرفته و با مفاهیمی که نشان دهنده جهت و موقعیت مکانی است، در ارتباط است. در استعاره‌های جهتی، به مفاهیم صورتی مکانی بخشیده و بدین شکل بر مبنای تجربه‌های حسی و فرهنگی بشر، به انتقال معنا می‌پردازد. این مقاله، به‌روش توصیفی- تحلیلی به بررسی زبان‌شناختی استعارة جهتی واژه «قرب» در قرآن پرداخته و این مفهوم متافیزیکی را در ذهن بشر، بر اساس پیش زمینه‌های تجربی و فیزیکی قابل درک می‌نماید. ‌جهت های‌ ‌فضایی یا مکانی‌ ‌و نیز تصویرسازی‌های هندسی برای انسان درکی جدید می‌آفرینند. اگرچه قرآن در کاربردهای استعاره‌های جهتی از واژگان و عبارات متعددی برای انتقال مفهوم بهره برده است، اما پژوهش حاضر به بررسی این کاربرد از ماده «قرب» خواهد پرداخت. در پایان این نتیجه حاصل گردیده است که استعاره‌های جهتی مورد کاربرد از این ماده شامل: پشت و جلو، بالا و پایین، مرکز و حاشیه، درون و بیرون می‌باشد. https://nrgs.ui.ac.ir/article_26101_bd1042ea2e9bfac03fbee83f69dbeef1.pdf