دانشگاه اصفهان پژوهش های زبانشناختی قرآن 2821-0735 10 1 2021 03 21 بررسی و نقد راهکارهای ترجمۀ ابهام در قرآن کریم به زبان فارسی و چینی (ابهام واژگانی و دستوری به‌عنوان نمونه) بررسی و نقد راهکارهای ترجمۀ ابهام در قرآن کریم به زبان فارسی و چینی (ابهام واژگانی و دستوری به‌عنوان نمونه) 61 78 25638 10.22108/nrgs.2021.124372.1565 EN احمدرضا آریان گروه زبان چینی، دانشکده ی زبانهای خارجی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران محمد رحیمی خویگانی گروه زبان عربی، دانشکده زبانهای خارجی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2020 08 11 ترجمۀ ابهام‌‌، به‌ویژه ابهام‌های قرآن به‌عنوان یک متن مقدس همیشه کار سختی است؛ زیرا سبک و شیوۀ ابهام قرآنی خالی از خلل و در عین سازواری و بلاغت است. در مقالۀ پیش رو با بررسی چگونگی ترجمۀ ابهام به دو زبان فارسی و چینی، تلاش شده است نخست، نحوۀ برخورد مترجمان با مقولۀ ابهام مشخص شود و دوم، تفاوت‌های این دو زبان در انتخاب‌های فرهنگی بررسی شوند. برای این منظور، از ترجمه‌های فارسی، یک ترجمۀ کهن ـ ترجمۀ ابوالفتوح رازی ـ و یک ترجمۀ معاصر ـ ترجمۀ گرمارودی ـ و از میان ترجمه‌های چینی، ترجمۀ «سلیمان بی‌جه سو» انتخاب شده‌اند. مهم‌ترین یافته‌های این پژوهش، نشان می‌دهد رازی در مواجهه با وجوه متعدد لفظ یا ساختار مبهم، معمولاً یک وجه را برگزیده و وجوه دیگر را وانهاده است. همچنین، گرمارودی بیشتر بر انتقال تعدد معنایی موجود در متن اصلی با استفاده از پاورقی و کمانک متمرکز است؛ در این بین، تمرکز سلیمان بر انتقال واژه یا ساختار مبهم به زبان چینی است. ترجمۀ ابهام‌‌، به‌ویژه ابهام‌های قرآن به‌عنوان یک متن مقدس همیشه کار سختی است؛ زیرا سبک و شیوۀ ابهام قرآنی خالی از خلل و در عین سازواری و بلاغت است. در مقالۀ پیش رو با بررسی چگونگی ترجمۀ ابهام به دو زبان فارسی و چینی، تلاش شده است نخست، نحوۀ برخورد مترجمان با مقولۀ ابهام مشخص شود و دوم، تفاوت‌های این دو زبان در انتخاب‌های فرهنگی بررسی شوند. برای این منظور، از ترجمه‌های فارسی، یک ترجمۀ کهن ـ ترجمۀ ابوالفتوح رازی ـ و یک ترجمۀ معاصر ـ ترجمۀ گرمارودی ـ و از میان ترجمه‌های چینی، ترجمۀ «سلیمان بی‌جه سو» انتخاب شده‌اند. مهم‌ترین یافته‌های این پژوهش، نشان می‌دهد رازی در مواجهه با وجوه متعدد لفظ یا ساختار مبهم، معمولاً یک وجه را برگزیده و وجوه دیگر را وانهاده است. همچنین، گرمارودی بیشتر بر انتقال تعدد معنایی موجود در متن اصلی با استفاده از پاورقی و کمانک متمرکز است؛ در این بین، تمرکز سلیمان بر انتقال واژه یا ساختار مبهم به زبان چینی است. https://nrgs.ui.ac.ir/article_25638_40d4a2ed1a283ed8aac3f4a07739d4e2.pdf