University of Isfahan Linguistic Research in the Holy Quran 2821-0735 6 1 2017 03 21 Linguistic Investigation of Morphological, Syntactic, and Lexical Similarities and Differences of Prophets' Talks in Surah Aarāf بررسی زبان‌شناختی تشابه‌ها و تفاوت‌های صرفی و نحوی و لغوی گفت‌وگوهای پیامبران در سورۀ اعراف 189 206 21530 10.22108/nrgs.2017.21530 EN Hossin Mohtadi Assistant Professor, Department of Arabic Languages and Literature, Faculty of Letters and Humanities, Persian Gulf University, Boushehr, Iran Journal Article 2016 11 05 There are several Suras in the Holy Quran in which dialogic verses are discussed. However, by carrying out a research in this divine text, we come to the realization that most of the verses concerned with dialogue are cited within the texts of Surah Al-A’raf. Interlocutors in this Surah are very diverse: sometimes there is a dialogue between the prophets and their nation, sometimes between God Almighty and the prophets, or sometimes between God Almighty and Adam or Satan.The current paper is divided into two parts: 1- The dialogue between God Almighty and Adam (PBUH) and the angels, and the dialogue between the people of Paradise and the Hell, 2- The dialogue between the prophets and their people and God. The author of the present article aims to answer this question: which are the widely used morphological, syntactic and lexical issues cited in the verses of Surah Al-A’raf? In addition, the secret behind the similarities and differences of the lexicons in Koranic dialogues is investigated.Finally, we found that morphological and syntactic evidence used in these verses is the most important morphological and syntactic evidence each of which can be discussed as documentary evidence of the Qur'an in the morphological and syntactic books, and also we realized that the lexical similarities and differences in Qur’anic dialogues revolve around the content and theme of the verse. Inductive-descriptive-analytic procedure on the basis of the ordering of the verses in Surah Al-Aeraf has been used. با پژوهشی در قرآن کریم درمی‌یابیم که بیشترین آیاتِ مربوط به گفت‌وگو در سورۀ اعراف به‌کار رفته است. گاه گفت‌و‌گو میان پیامبران و قومشان، گاه میان خدای متعال و پیامبران و یا میان خدای متعال و بنی‌آدم و یا شیطان جاری است. در این مقاله تلاش شده است تا به بررسی زبان‌شناختی تفاوت‌ها و تشابه‌های صرفی و نحوی و لغوی آیات گفت‌وگو در سورۀ اعراف بپردازد؛ اما برای نتیجۀ بهتر، تنها آیات گفت‌وگوی پیامبران انتخاب شده است. نکتۀ مهم این است که راز تفاوت‌ و تشابه ساختار و اسلوب گفت‌وگوهای قرآنی چیست. مهم‌ترین تفاوت‌های به‌کاررفته در گفت‌وگوهای سورۀ اعراف در تفصیل جزئیات، تنوع افعال، تفاوت در استعمال حروف جر و عطف، تقدیم و تأخیر هستند. گاهی قسمتی از گفت‌وگو متناسب با سیاق جمله و هدف و غرض از آوردن آن گفت‌وگو مطرح می‌شود و قسمتی دیگر و در جایی دیگر به علت تناسب‌داشتن با غرضِ صاحب کلام از آوردن آن گفت‌وگو، آورده می‌شود. با توجه به مهم‌بودن معنی و مفهوم، اگر عبارت‌ها در معنی و مفهوم یکسان باشند، اختلاف الفاظ خللی به متن وارد نمی‌کند. در گفت‌وگوهای قرآنی آیه‌هایی هستند که ساختار زبان‌شناختی آنها به سبب آرایش واژگانی از یکدیگر متمایز می‌شوند. این تغییر در آرایش واژگانی به محیط واژگانی هر آیه مربوط می‌شود. در این مقاله با استفاده از شیوۀ استقرائی و توصیفی‌تحلیلی، این مهم بررسی شده است.<br />   https://nrgs.ui.ac.ir/article_21530_2f5c2cd06bbd064f2c52a7e5de195a89.pdf